Victor Marie Hugo


Victor Marie Hugo należy do grona najwybitniejszych francuskich pisarzy okresu romantyzmu. Urodził się 26 lutego 1802 roku w Besancon. Był synem Sophie Trébuchet i Josepha Léopolda Sigisberta Hugo, który był generałem Napoleona Bonaparte. Miał również dwóch starszych braci: Abel Joseph Hugo i Eugeniusz Hugo. Przyszły pisarz swoje dzieciństwo spędził w Paryżu, a także często podróżował ze swoim ojcem do Hiszpanii i Neapolu. Matka Victora rozstała się z mężem z powodu związku z Victorem Fanneau de la Horie, który był także pierwszym nauczycielem młodego Victora.

Swoje pierwsze dzieło napisał mając zaledwie 14 lat. W 1819 i 1920 roku zdobył pierwszą nagrodę w konkursie zorganizowaną przez "Académie des Jeux floraux", co sprawiło, iż zajął się tworzeniem dzieł literackich. Sławę przyniósł mu zbór poematów „Odes” opublikowany w 1921 roku. Kolejne dzieła pisarza to m.in sztuka teatralna „Cromwell”, powieść „Katedra Marii Panny w Paryżu” znana jako „Dzwonnik z Notre Dame” czy dramat „Ruy Blas”. W 1822 roku poślubił Adelę Foucher z którą miał pięcioro dzieci. Victor Hugo udzielał się również politycznie, a jego przekonania spowodowały, iż musiał wyemigrować z Francji. Okres ten spędził na licznych podróżach, był m.in. w Luksemburgu, Belgii oraz niemieckiej Nadrenii. Po 20 latach emigracji, w 1870 roku Hugo bezpieczne mógł wrócić do Francji, która stała się III Republiką Francuską.

Tam, wierny swoim ideom politycznym zmarł 22 maja 1885 roku w Paryżu, pozostawiając po sobie wiele wspaniałych i zróżnicowanych dzieł literackich. Victor w swoim przez całe swoje życie napisał wiele powieści, dramatów, poezji lirycznych, a także listów i dyskursów politycznych.